Passie voor mijn baan.
Voorjaarsvakantie voor de jongens dus alles staat op relaxmodus. Lekker uitgaan en alles rustig aan. Zolang het weekend is dan want Maandag wacht gewoon die beul van een baas weer op me. Mijn Pa en zijn wagenpark. Ik ben druk een Toyota weer aan de praat te krijgen met technieken waar mijn vader geen verstand van heeft als automonteur. Ik lees, ik leer en ik hang de laptop in de auto en lees de foutcodes uit. Voeg alles bij elkaar en probeer dan een diagnose te maken. En dan komt het moelijkste gedeelte ik moet mijn diagnose uitleggen aan een man die al 40 jaar auto repareert met zijn handen en een bos gereedschap. Pap; het zijn de lamdasondes, hij heeft er 4, de 2 bovenste geven storingen, 1 is echt stuk de 2e wil stuk maar doet het nog een beetje, ik stel voor 1 te vervangen en dan te kijken of 2 het weer wil doen en desnoods die ook vervangen".
Een seconde kijkt die mij, zijn dochter, aan of die water ziet branden dan gaat die even nadenken en dan zegt die;'Denk je dat het dan opgelost is"?
Wow, dat valt mee, hij reageert beter dan ik verwacht had;'Ja pap daar zit het probleem in en ik som de foutcodes en de waardes op, de volts, de weerstand en de reden waarom ik tot die conclusie ben gekomen. Pap is dan allang weg, ik praat teveel vind die.
Het is ook best moeilijk denk ik om je dochter die altijd wel aandacht van kerels krijgt te gaan zien als iemand met hersens. Maar hij kan niet anders, ik kijg bloemen van klanten of gebakjes of tegoedbonnen omdat ik toch wel vaak de storingen kan oplossen waar andere al gestopt zijn met zoeken. En dat voelt goed, dat is mijn passie geworden. Ik zie een auto niet meer als een auto, ik kijk naar een patient en probeer te ontcijferen wat voor diagnose die moet hebben. Ik bel andere "autodokters' om te overleggen en probeer de eigenaar gerust te stellen dat het allemaal wel goed gaat komen. Mijn werk is meer geworden dan wat administratie doen, ben meer dan een telefoonmiep die ook de facturen tikt, ik ben een cyberdiagnosespecialiste van de toekomst aan het worden. In minirok uiteraard. We blijven tenslotte wel vrouw.
(Note voor KJ, virusscanner was niet doeltreffend genoeg, ik meel niks, alles is welkom)


