Van afstand zie ik je zitten.
Je wil niet opgeven. Nog niet.
Je bent zo sterk en hebt zoveel wilskracht en toch zie ik iets anders aan je.
Ik zie dat je er genoeg van heb.
Uitgevochten
Je wilt rust.
Maar verdomme dat toegeven is iets wat je niet zal doen.
Niks ervan.
Dus ga je door.
Elke dag de strijd met jezelf, toch de was, toch even poetsen, en toch klaarstaan voor je gezin.
Maar eigenlijk kan je niet meer.
Verdomme.
En ik zou je wel willen helpen maar dat sta je niet toe.
Je vervloekt medelijden of empathie.
Maar ik heb mijn handen op mijn rug gebonden en kan alleen maar zwijgend toekijken, wetende dat je er op een dag……..
Een moederhart is sterk. De ziel is krachtig. Maar als het lichaam het laat afweten is dat gevoel van falen verankerd als een litteken op je trots.
En vechten tegen jezelf is als watertrappelen in een storm.
Je houdt amper je kop boven water.
Van afstand zie ik je zitten.
En het enige wat ik kan doen is toekijken. Zwijgend. Precies zoals je het hebt gevraagd.
Deze is voor jouw L.
Geplaatst door MissJeanette
in Bemoeizucht
op
17:52
| Reacties (2)
| Trackbacks (0)